Sebastian Białecki mistrzem Europy federacji EDF! Za nim znane nazwiska

Z turniejami lokalnymi raczej coś by się tam znalazło, chociaż nie wiem czy Warszawa jest w tym temacie miastem wiodącym (skoro powstała sekcja darta Legii, to może i tak). Nie mam pojęcia jak to wygląda w praktyce (zapisy, eliminacje itd.), bo wychodzę z założenia, że przy moich umiejętnościach po pierwszym meczu pozostałoby już tylko stanąć w kolejce po piwo i oglądać jak gra reszta 😉 Nie to, że się nie doceniam, jestem realistą, ale nie czaruję się, że są młodsi i zdolniejsi.
Chociaż „zegar” (matematyczny, nie po obwodzie) na całych sekcjach rzucam zazwyczaj tylko na rozgrzewkę przed dublami, to jeszcze nigdy nie udało mi się dojechać bez skuchy mając 20 lotek. Mój wspomniany rekord jest tylko rekordem. Gdyby to była moja średnia oddanych lotek na wszystkich podwójnych, to byłoby spoko. Bywały okazje na jego pobicie, ale mocny start (np. wbite 5 po 8 lotkach) został zazwyczaj pod koniec totalnie zmarnowany jakąś blokadą na kilka/naście kolejek na jednej czy dwóch liczbach itp. Kiedyś przyjąłem sobie, że normą przyzwoitości niech będzie 40 kolejek na podwójne i 60 kolejek na potrójne. O ile z podwójnymi jakoś tam idzie, tak z potrójnymi (po jednej turze) już bywa ciężko. Kanapowy oglądacz turnieju PDC przy meczu o średnich 75 usłyszy i sam pomyśli, że to słaby mecz. Gdybym miał te 50 średnią w meczu na 501, to bym się cieszył ;D

A mnie to do 50 zostało kilka nie punktów, ale lat, a w tym wieku to nie ma co kariery robić, zwłaszcza jak mi stopa wysunięta do rzutu dała w tym roku popalić, więc nie ma jej co dodatkowo obciążać długimi treningami. Jedną tarczę zawiozłem do pracy i na stołówce podmieniam ją z lustrem, za którym ukryty jest haczyk na tarczę 😉 Tak więc rekreacyjnie, chwilę przed pracą, albo jak woda się gotuje na kawę, można porzucać. Bywa, że skurat jest jakaś transmisja, to próbuję realizować checkouty zawodników w meczu. Kiedyś Bunting ustrzelić miał 104, a przyszedł kumpel i potem było popularne hasło „Dawaj Buntinga” – czasami wpadło te 104 🙂 Zawsze to lepsze, niż tylko kanapowe oglądanie.

A co do lokalnego turnieju – pewno kiedyś się wybiorę, chociaż pooglądać jak grają zupełnie nieznani mi ludzie, a nie tylko Littlery, Price’y i van Gerweny ;D