Młodzież w finale pożegna legendy. Ostatni mecz McDonalda i Noble’a

Tekst pochodzi z Przewodnika do mistrzostw świata PDC 2026 redakcji Łączy Nas Dart

Historia McDonalda nadaje się na film. Urodził się w Londynie i w młodości nie miał nic wspólnego z dartem ani z pracą przed mikrofonem. Zamiast tego wybrał służbę wojskową i trafił do jednostki spadochroniarzy. W tej branży nie ma miejsca na pomyłki, a każdy skok niesie ze sobą ryzyko. McDonald doświadczył tego bardzo dosłownie — jeden z jego skoków zakończył się wypadkiem. Spadochron odmówił posłuszeństwa na niewielkiej wysokości i runął na ziemię z około dwudziestu metrów. Przez pewien czas był częściowo sparaliżowany. Lekarze nie mieli pewności, czy wróci do pełnej sprawności. To był moment, który mógł zniszczyć życie, a jednak okazał się początkiem zupełnie nowej drogi.

Po długiej rehabilitacji zrozumiał, że musi przemyśleć przyszłość. Zaczął pracę jako fotograf sportowy. Obserwował wydarzenia z bliska, poznawał realia różnych dyscyplin i ich zaplecza. Z czasem zaczął prowadzić mniejsze wydarzenia jako konferansjer, a jego pewność siebie, donośny głos i wyczucie momentu sprawiły, że szybko zwrócono na niego uwagę. W darcie pojawił się w roku 2004 przy okazji wielkiego wydarzenia, które było połączeniem sportu i wielkiego show — legendarnej walki pokazowej Phila Taylora z Andym Fordhamem. To był moment przełomowy. Od tamtej chwili McDonald pojawiał się na coraz większych scenach – aż w 2007 roku został głównym konferansjerem PDC.

Dla kibiców stał się symbolem turniejów. Jego głos brzmiał przy każdym najważniejszym wejściu zawodników, w momentach największego napięcia, a także przy wręczaniu trofeów. Miał w sobie coś, co wyróżniało go spośród innych mistrzów ceremonii. Umiał podkreślić wagę chwili bez przesady i zyskał reputację człowieka, który potrafi wynieść nawet najprostsze ogłoszenie na wyższy poziom.

Poza sceną angażował i nadal angażuje się w działalność charytatywną. Współtworzył organizację Future Pathway, która wspiera weteranów i sportowców kończących kariery. W jego przypadku to naturalne — sam przecież przeszedł przez życiowy zakręt i wiedział, jak wygląda sytuacja, w której trzeba zacząć wszystko od nowa. To pokazuje, że za donośnym głosem i sceniczną energią kryje się człowiek o sporej empatii.

Twarz i energia młodzieńca

George Noble również nie planował kariery, która uczyni go jednym z najważniejszych sędziów w historii darta. Urodził się w Crawley i jego droga zaczęła się niepozornie. W 1992 roku miał tylko zastąpić chorego konferansjera na lokalnym turnieju. Wydawało się, że to będzie jednorazowa przysługa. Tymczasem okazało się, że ma talent do prowadzenia spotkań. Z czasem zaczął pojawiać się na większych imprezach i w połowie lat dziewięćdziesiątych trafił do BDO. Przez dwanaście lat prowadził mecze w Lakeside, czyli w miejscu, które dla wielu kibiców jest synonimem darta w klasycznym wydaniu.

W 2007 roku przeszedł do PDC. Tam szybko zyskał pozycję jednego z najlepszych specjalistów w swoim fachu. Był znany ze spokojnego, ale bardzo wyrazistego stylu prowadzenia meczów. To on ogłaszał dziewiątą lotkę Raymonda van Barnevelda podczas mistrzostw świata przeciwko Jelle Klaasenowi. To on prowadził starcie w trakcie Premier League w 2010 roku, w którym padły dwa z rzędu perfekcyjne legi Phila Taylora. Te momenty są dziś częścią legendy, a Noble był ich ważnym elementem.

Z czasem dorobił się przydomka The Puppy. Początkowo wynikał z jego młodzieńczego wyglądu i energii, z jaką prowadził turnieje. Ksywka została z nim na lata i stała się sympatycznym znakiem rozpoznawczym. Noble nie był tylko sędzią. Był kimś, kto dbał o rytm wydarzeń. Dzięki temu zyskał zaufanie zawodników i fanów.

Bez nich… to nie to samo?

McDonald i Noble stali się częścią wielkiej transformacji darta. W pierwszych latach kariery oglądali, jak sport wychodzi z pubów, wchodzi do telewizji, przyciąga sponsorów oraz rozwija się w stronę globalnego widowiska. Pracowali przy turniejach, które już dawno przestały być skromnymi imprezami z prostą sceną i kilkoma kamerami. Dziś to produkcje, które pod względem oprawy dorównują dużym wydarzeniom sportowym. Byli w samym środku zmiany. To oni potrafili połączyć sportowy profesjonalizm z elementami show.

Ich odejście po mistrzostwach świata w 2026 roku nie jest zwykłą zmianą personalną. Wielu kibiców traktuje to jako koniec pewnej epoki. Głosy i twarze, które towarzyszyły fanom przez dwie dekady, znikną ze sceny. Wspomnienia pozostaną, ale nowi widzowie będą już poznawać darta z innymi osobami przy mikrofonie. W świecie, który bardzo szybko się zmienia, takie momenty mają duże znaczenie.

Kiedy zawodnicy przechodzą na emeryturę, kibice śledzą ich statystyki, finały, rekordy. W przypadku McDonalda i Noble’a nie ma liczb, które można zapisać w tabelach. Są za to wspomnienia. Pierwsze wejście młodego Michaela van Gerwena, które McDonald zapowiedział z impetem. Napięcie w kluczowych momentach mistrzostw świata, kiedy Noble prowadził mecz i jego głos był tłem przy oglądaniu ulubionych zawodników. Te chwile zostają w pamięci równie mocno jak wyniki.

Warto wspomnieć też o tym, że obaj nie odchodzą z darta z powodu wypalenia. Po prostu wiedzą, że nadszedł czas na kolejny etap życia. Noble od lat angażuje się także w organizację turniejów od kulis, co sugeruje, że może zostać w branży, choć już nie w świetle reflektorów. McDonald ma projekty charytatywne i doświadczenie, które pozwala mu działać w wielu obszarach. Jest wręcz pewne, że nie zniknie tak po prostu. Mistrzostwa świata 2026 będą więc wyjątkowe nie tylko dlatego, że zdecydują o nowym mistrzu globu. Będą też pożegnaniem dwóch ludzi, których praca ukształtowała współczesny wizerunek tego sportu.